Doluaren isiltasuna haustea haurren minbizian: entzutea merezi duen errealitate ikusezina

• Haurren dolua bizi duten gurasoei ahotsa emateko kanpaina, eta laguntza psikologikoaren eta ingurunearen babesaren garrantzia gogorarazteko.

ASPANOVASetik “Dolua haurren minbizian: Errealitate ikusezina” kanpainarekin bat egiten dugu, Haur Minbiziaren Familien Espainiako Federazioak (FEFCI) abiarazia, osatzen dugun 23 elkarteekin batera. Minbiziaren ondorioz seme edo alaba bat hil zaien gurasoek bizi duten prozesu delikatua ikusaraztea du helburu. Azaroaren 20an ospatzen den Haurren Doluaren Kontzientziazioaren Nazioarteko Eguna dela eta, kanpainak funtsezko hiru alderditan jartzen du arreta: doluak familietan duen benetako inpaktuan, laguntza psikologikoa izatearen garrantzian eta inguruneak duen funtsezko eginkizunean. Izan ere, horien ulermena eta sentsibilitatea oso desberdinak izan daitezke prozesuan.

Kanpaina honetan gaixotasunaren ondorioz semea edo alaba hil zaien senitartekoek parte hartzen dute eta, Federazioa osatzen dugun elkarteek eskaintzen dugun laguntza psikologikoari esker, euren esperientzia partekatzeko espazio segurua aurkitzen dute.
“Zenbat seme-alaba dituzun galdetzen dizutenean, ez dakizu zer erantzun. Izan ere, agian bizirik dituzu seme-alaba batzuk eta ikusi ezin diren beste batzuk, baina familiako kide izaten jarraitzen dute “, azaldu du alabarekin batera parte hartzen duen ama batek.

Familiak bat datoz diagnostikoaren unetik eta prozesu osoan, dolua barne, arreta psikologikoa izateko premian. Elkarteok familiako kide guztiei eskaintzen diegu laguntza hori, eta funtsezkoa da bide horri aurre egiteko. “Laguntza psikologikoa behar izan nuen nire alabaren gaixotasunaren ondorioz. Tumore bat atzeman zioten 17 hilabeterekin eta, hortik aurrera, gure bizitzak behera etorri ziren “, partekatzen du ama batek, eta azpimarratu du” hasieratik laguntza hori behar dugula gaixotasunaren bideari aurre egin ahal izateko “.

Kanpainaren beste erakargarri nagusietako bat etxez etxeko zainketa aringarri pediatrikoen plan bat izatea da, eta aukera hori irisgarria izan behar da horri heldu nahi dioten familia guztientzat. “Zaila izan zen, baina etxean geratzea ere pozgarria izan zen. Bere, gure eta familia osoaren arteko agurra izan zen. Etxean geratu izanak barne bake handia uzten dizu “, kontatzen du prozesua bizi izan duen ama batek.

Beste bi guraso ere bat datoz aukera horren garrantzian, aukera eman baitzien semeari azken unera arte bere nahiak errespetatuz laguntzeko: “Berak nahi zuena egiten genuen: paseatu; mendian ibili. Minuturo gozatzen genuen. Oso errutina atseginean bizitzea bezala izan zen “.